nişa
@Summerchild_
Bir yok oluş serzenişi.
deniz yıldızları ve ölüm pençeleri.
İnsanın içinde sakladığı vahşi hayvanla ilk defa o gece kendi ailemde tanıştım. Yuvalarından fırlamış gözleri, öfke içinde içinde uzayan boyunları, şişen damarları, ilk defa o zaman gördüm. Gırtlak parçalayan ürpertici haykırışları, ilk o zaman işittim. Bu son olmadı tabii, benzer manzaralarla daha sonra da karşılaştım. Büyüdükçe insan alışıyor, belki de büyümek diye bu alışmaya diyorlar. Ne zaman bağıran, haykıran, ağlayan, haykıran, öfkeli insan görsem; bu hayvanla ilk karşılaştığım andaki dehşeti, tedirginliği hatırlarım. Belki de bu yüzden, bir yanım hep çocuk, bir yanım hep suçlu kaldım.
Kendinden vazgeç, yastığına sarıl, korkular tut.
Dağılsın kalbim, öl hatta orda. Lanetler yağdır, beni hatırla.