Ben seni bir düşün katmanlari arasinda ya da bu bahçede bir sabah görmüs olan o çocuktan çok daha uzun bir zamandan beri tanyorum.
“Güneşin beyazlığı senin olabilir, ayin yaldizi ya da zafer kazanmiş kılıçtaki kurumuş kirmizi kan lekesi de…
Ben körüm, bir sey de bilmiyorum.
Ama gidilecek daha çok yol olduğunu ve her şeyin
esyanin sonsuzlugu oldugunu görüyorum. Sen
müziksin, irmaklar, gökler, saraylar, meleklersin…
Ey sınırsız, gizdeş sonsuz gül! Sonunda tanrinin benim ölü gözlerime göstereceği “…
Sonsuz Gül, Jorge Luis Borges