İnsan olmak, hem de canlı kanlı insan olmak bize zor geliyor, bundan utanıyoruz. Bunu rezillik olarak görüyoruz. “Soyut” insanlardan olmak için elimizden geleni yapıyoruz.
O günlerde canımı sıkan bir başka şey daha vardı. Hiç kimse bana benzemiyordu, ben de kimseye benzemiyordum.
“Ben tek başınayım, onlarsa hep birlikteler,” diye düşünüp hüzünlenirdim.
Çünkü insanoğlu bir aptaldır, hem de su katılmamış aptaldır. Daha doğrusu aptal değil nankördür, öylesine nankördür ki onun gibi başka bir yaratık olamaz.