"Boynundaki o cumartesi kokusu
Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma
Sana baktıkça içimden koşmak geliyor… "
Bu dizeler; aşkın, insanın en derin yalnızlığına bile nasıl habersizce, bir koku gibi sızabileceğini o kadar naif anlatıyor ki... Cumartesi kokusu; telaşsız, huzurlu ve zamandan azade bir sığınak gibi. İnsanın sevdiğine baktıkça içinin kıpır kıpır olması, çocuksu bir sevinçle hayata doğru koşmak istemesi, aşkın en saf ve en şifalı hali olsa gerek. Yaralı bir yalnızlığı, sevginin o taze nefesiyle iyileştiren zamansız bir dokunuş.