Saçımdan tırnaklarıma kadar sızlamıştım o gün, bedenim ağlıyordu. Kanıyordum. Gökyüzü hiç olmadığı kadar kasvetli ve dünya bir o kadar da dardı, sığamıyordum. Her aldığım nefes son nefesimmiş gibi göğsüme batıyordu. Sanki, sanki ruhum bedenimi terkediyor da ölümün sancısını çekiyordum. Hiçbir şey duymuyor, duyduğumu anlamıyor içten içe çürüyordum. Yüreğimde yoğun bir basınç, kan damarlarımda süzülmüyordu sanki. Varoluştan bu yana tüm günahların azabı ben çekiyormuşum gibiydi. Altından kalkamıyordum. Doktorlara göre yaşıyordum, âşıklara göre çoktan etim kemiğimden ayrılmıştı.
✍️ Murat Çağlar
Reklam
Kişi sımsıkı sarılıyor bulduklarına
Umutların bir rüzgârla savrulduğu an
Yine de bir şeyler kurtarabiliriz belki
Şimdi ya da hiçbir zaman..
Her şey bize biz kadar yabancı artık
Giderek yitiyor zaman içinde insan
Oysa ki, çağları aşabiliriz birlikte, gel
Şimdi ya da hiçbir zaman...
Ümit Yaşar Oğuzcan (Zaman İçinde)