Benliğimizi, aile ağacımızdaki diğer bireylerden soyutlayarak gerçekleştiremeyiz.
Köklerimizi kesip atarsak, bu işte bize hiçbir kitap -ya da hiçbi terapist- yardım edemez.
Aristo'ya göre gerçek dostluk, birbirine eşlik etmenin, ortak ilgi alanlarına ya da tanıdıklara sahip olmanın
çok ötesinde bir şeydi. Ona göre gerçek dostlar, ahlakı ve karakter konusunu ciddiye almak ve birbirlerini -düşüncede, eylemde, yaşamda- daha iyi insanlar olmaya teşvik etmek için büyük bir çaba gösteren insanlardır.
Karakterimize gerçekten önem vermeden ve onu düzeltmeye çabalamadan,
kendi hayatlarımızı veya toplumumuzu düzeltmek ve geliştirmek imkânsızdır.
Siz, içtenlikle kendi karakterinizi geliştirmeye çabalamalısınız, ben de içtenlikle kendi karakterimi geliştirmeye çabalamalıyım ve biz -"dostlar" olarak- birbirimizin
karakterini geliştirmek için çaba harcamalıyız.