Bir çok kişiden farklı zamanlarda okumam üzerine tavsiyesini aldığım bu kitabın, kendisi için yapılan övgüleri gerçekten hakettiğini düşünüyorum.
Bunun bir kaç sebebi var;
İlk olarak, roman formunda yazılmasına rağmen insan psikolojisine dair tahlilleri zihin açıcı derinliğe sahip.
İkincisi; karakterler için insan ismi kullanılmaması, okurken zihne hiç bir insanı çağrıştırmayarak kitabın derinliğini artırmış. Örneğin Psikolog Dr. Mavi, ne istediğini kendisi bile anlayamayan danışan Gri.
Üçüncüsü, seans odasında yapılan görüşmelerin cevapsız kalan kısımları havada bırakılmayıp psikolog ile dostu arasındaki konuşmalar yoluyla, tatmin edici şekilde cevaplanarak, âdeta okuyucuya kitabın başından sonuna dek bir yolda yürütülerek düşünsel gelişim fırsatı sunulmuş.
(Roman diye bir çırpıda okumadım,durdum düşündüm. Bazı bölümleri tekrar okuyup sonra ilerledim.)
Dördüncü; sevgi, acı, varlık, anlam, aşk, benlik gibi kavramların karşılığı zihnimde iyice belirgin hale geldi
"İnsanın, ona ihtiyacı olmayan birine ihtiyacı var" cümlesiyle tüm duyguların kaynağı-sonucu olan Allah'a kapı aralaması hatta insanla yaratıcısını barıştırma çabası ise en etkilendiğim yönüydü.
Bir ara kitabı kapatıp ağladım (zihihi)
Son olarak;
Sevgiyi tanıdığımı düşünür bazı insanlara sevdiklerini iddia etseler bile bunun "bana duyulan" bir sevgi olmadığını hatta sevgi sandıkları şeyin sevgi olmadığını söylerdim.
O insanlar, kitapta adı "
Kırmızı, Gri" olarak geçen karakterlerle birebir uyumlu kişilermiş bunu net bir şekilde anlamış oldum.
Okuyunuz, düşününüz efenim.