VEDA
Bu bir veda hutbesidir ;
Ayak seslerimin bile duyulmadığı,
Varlığımın dahi bilinmediği yerlere
Duymadan kimse, görmeden
Hissetmeden farketmeden
Ayak uçlarıma basa basa
Gidişimin çığlığıdır.
Artık ne yorgunluk olacağım
Ne hüsran bir yürekte
Ne bir iç çekiş, ne pişmanlık
Hiç yokmuş gibi tamamen silerek izlerimi
Bırakıp bensiz şiirlerimi, boynu bükük dünlerimi ,
Bilinmez yarınlarımı,
Gidişimin çığlığıdır.
Acı sözlerin tahammülsüzlüğünü,
Sığdırıp sıkıştırıp yüreğime
Kazıyarak son sözleri ince bir sızı gibi
Gözlerimde susturarak yaşlarımı,
Ellerimi alıştırarak kimsesizliğe,
Umudu asarak dar ağacına
Gidişimin çığlığıdır.
Ne yarayım, ne can acısı
Ne kırık bir dal parçası
Ne sevdası kimsenin, ne büyük aşkı,
Bir hiçim, hiçlikten yurdum