Her durumda biz seninle çok farklıydık ve bu farklılığımız yüzünden birbirimiz için öylesine tehlikeliydik ki, ağır gelişen bir çocuk olan benim ve senin gibi gelişimini tamamlamış bir adamın birbirlerine ileride nasıl davranacaklarını biri önceden hesaplamak istese, senin beni benden geriye hiçbir şey kalmayacak şekilde düpedüz ayaklarının altına alıp ezeceğini varsayabilirdi.
Arkadaşım, patronum, amcam, büyükba
bam, evet hatta (yani biraz çekinerek belki) kayınpederim olmandan mutluluk duyardım. Ama işte baba olarak
bana göre fazla güçlüydün.
Birlikte bir hayat kurduk.
Bir oğlumuz var.
Bedeninin her santimini öptüm.
Seninle birlikte ağladım ve güldüm.
Bir dünyada bu kadar güçlü olan bir şey başka bir dünyaya nasıl taşmaz?