Tenzile Tülek Danacı
@TenzileTd
8 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ölüm temalı bir kitap. Yazarın da ölüm korkusunun olduğunu yer yer görüyoruz. Çeviriden kaynaklı duygunun pek geçmediğini düşünüyorum ki insan "Bunlarınki de dert mi?" diyor. Belki kendi dilinde okuma şansım olsaydı daha derin hissedebilirdim. Öte yandan farklı şehirlerden Yalom ile görüşebilmek için şartlarını zorlayan danışanları görüyoruz. Yalom'un ücret ve zaman konusunda ne kadar titiz olduğunu da gözlemleyebiliyoruz.
Hayatta her insan için bir dönüm noktası vardır. Burada beni etkileyen altıncı bölümde Justin'in Astrid'e deli gibi kızması hatta dişlerini sıkarak arada fısıltı gibi bir konuşmayla," Hiç değilse çocukların için toparlan," sözüyle onu hayata bağlaması Astrid için bir dönüm noktasıdır. Sonrasında yaşama tutunamamış olsa da o anda tutunacak oradan kalkacak gücü bulabilmiştir. Justine ise bu yaptığının farklında değildir çünkü hastanedeyken ona çok kızmıştır. "Her şeyi vardı. İyi bir kocası,parası vs. Ama o mutlu olmuyordu. Çok kızmıştım,delicesine kin duymuştum," der.
Marcus Aureliun'dan çok bahsetmiştir. Sonlarda kendisi için şu bölümü seçmiştir.
"Doğayla uyum içinde ol ve memnuniyetle tamamla yolculuğunu. Olgunlaşan bir zeytinin, düşerken kendisini yaratan doğaya ve üstünde büyüdüğü ağaca şükran duyması gibi."
Reklam
Yazarın ilk defa bu kitabını okudum. Kitapla ilgili psikolojik içerikli yorumlarına katılıyorum. Sulh hakinin iç monologlarını ustaca vermiş ve filtresiz hakikaten. Fakat günümüzdeki haberlere hassasiyetimin arttığından mı bilmem konu bana çok itici geldi. Kesinlikle edebi anlamada başarılı diyebilirim. Fakat dediğim gibi hep aklıma çocuk davaları geldi. Bundan dolayı barbarları kitapta anlattığı üzere zamanında toprağından edilmiş insan topluluğu olarak değil de farklı bir amaç uğruna bir araya gelmiş insan müsvetteleri olarak gördüm. Bu benim kurgum elbette. Sulh Hakiminin yaşlı bedeniyle çocuk yaştaki kız ile yaşadıkları vs benim ruh halime fazla geldi. Öte yandan hakimin barbarlar için kendi vicdanını dinlemesi ve imaratorlukla bu konuda çelişmesi ustaca anlatılmıştı. Siz bence okuyun ama bu dönemde değil ya da tam bu dönemde okuyun
Hıçkıra hıçkıra ağlayan birisine "İyi gidiyorsunuz." Şaşırtmacasını veren yazarın kitabında bize farklı hikayeler sunacağını sezmiştim. Zaman zaman hikayeler kahkaha bile attırıyor. Şu kurabiyesine eşlik eden kişiyi eleştiren o şahış mesela:)
Yazar ziyan zamanlarsan bahsetti; o kadar haklı ki... Zaman yönetimini iyi kullanmamız için okurlarına ve aslında okurlarının sayesinde de onların en yakınlarına kadar bu iyileştirici zincir ulaşıyor bence. Bu sadece zaman yönetiminde değil tabiki. Kendimden örnek vereyim; dikkat çekici bir şey gördüğümde ya da okuduğunda onu mutlaka yanımdaki ile paylaşırım. Her şey vaktinde güzel; geç kaldım diyen ben; demek vakti bu zamanmış demeyi öğrendim. Yazarımız "Oynar gibi yaşamak" bölümünde bizi yazmaya da yönlendiriyor. Kitap boyunca güzel hikayelere, şiirlere, kitap önerilerine değinmiş. Rutinimizin karakter inşası bölümünde ne kadar önemli olduğunu gördüm. Başlanılan işin yarım bırakılmaması ve bunun icin seçici olmak tabiki. İşimize verdiğimiz, vermemiz gereken önemden bahsediyor. Bu konuda çok kişi ile karşılaşıyorum ki ne yazık, iki kelamı yan yana getimeyen ve hatta masa başında çekirdek çitleyen... Kaba saba konuşanlar cabası; üzülüyor ve haksız yere o masalarda oturduklarını düşünuyorum.
