Aradan kaç zaman geçti ama hâlâ bir kitabı eleştirecek kadar iyi olmadığımı düşünüyorum :)
Oğuz Atay, zihnimde defalarca konuştuğum sanki bana derinlerde hep kendin olmayı unutma diyen o adam. Bu tiyatro oyununu sahnede de izlemek isterdim ancak yaşadığım şehirde maalesef bu tarz oyunlar oynanmıyor...
Oyunlarla yaşayanlar, Coşkun karakterinin emekli olup tiyatro oyunu yazmasıyla başlıyor. Burada karakter birçok buhranlar yaşıyor. Kimse anlamıyor onun ne yaşadığını :) Kimse Coşkun'un ne istediğini önemsemiyor öyle ki karısı Cemile bile Coşkunu desteklemiyor.
Oğuz Atay her zaman olayları alaycılıkla anlatır :) yazdığı eserlerde bunu o kadar hissettiriyor ki karakterlerinin arasında alay ile karışık sitem diyalogları gezer hep. Keşke onunla tanışıyor olsaydım çok fazla sorularım var.
Kitabın bir tiyatro oyunu olduğunu ve tiyatro oyunlarının da okunabileceğini yani izleme şansınızın düşük olduğu bir yerde yaşıyorsanız mümkün olabileceğini düşünüyorum. Oldukça sürükleyici bir oyun :)
+Spoiler+
"Coşkun Ermiş kalbi olduğu için ölmüş bulunuyor"