George Orwell 1984 kitabında; "Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir." diyor. Vicdanımdan yorulduğum anlarda kendime hep bunu hatırlatıyorum.
Sen kitap okurken de güzeldin sevgili
Sayfaları parmak uçlarınla çevirmende dahil
Market arabasıyla Beyoğlu'ndan aşağı koştururken de.
Sahi sen hep güzeldin
Ve ben ne çok istedim parmak uçlarında bir kitap ayracı olmayı,
Kaldığın yerden devam edelim diye
Bitmesin hikayemiz bi saniye..
Ha unutmadan hikayelere yalanlarda dahil
Dün gördüm seni uzaktan
Gözlerinden ben akıyordum hala
Ben ben diye atıyordu kalbin
İçinde sessiz bir çığlık gibiyim hala
Dün gibi sevmişsin belli
Ellerinde iki kişi vardı
Bir bey biraz hallice belli
Bir körpe yavru
Senin o, bak sevimliliğinden belli
Dün gibi yaşıyorum bende
Kalbimin bir köşesinde kıvrım kıvrım
Sevdan bir ağ gibi sarmış bedenimi
Her zerremde sen sen diye bir ses
Önce şahadet sonra kilitli bir kafes
Kanat çırp güzel kuşum
Sevdam bende bir lades
Dün gibi seviyorum şimdi seni
Ellerin başkaları mesken olmuşken
Ölmeden almak istediğim son nefes
Anlayacağın dün gibi bekliyorum seni...