“Beni korkutmuyorsun.”
“Öyle mi? Senin gibi bir kız neyden korkar o zaman?”
Beni neyin korkuttuğunu düşünmeye çalıştım.
“Okyanus.”
“Ciddi misin sen?”
“Elbette! Tonlarca insan okyanustan korkuyor. Devasa ve uçsuz bucaksız sularda kontrolü kaybetmek çok kolay.” Sözlerimi ilginç bulmuş gibi gözlerini kırpıştırdı ve gülümsemesi memnuniyede doldu.Tepem atınca, “Neye bakıyorsun?” diye sordum.
“Okyanustan korkan ama benden korkmayan kadına,” diye alay etti.
“Beni önemsediğini söyledin,” dedi yüzünde okuyamadığım bir ifadeyle.
Keskin bir nefes aldım. “Önemsiyorum.”
“Neden?”
“Çünkü...” Cevabı bilmediğimden değil, doğru kelimeleri bulmakta zorlandığımdan bocaladım. “Çünkü seninle beraberken... sadece günlerimi dolduruyormuşum gibi hissetmiyorum. Seninle beraberken... gerçekten yaşıyormuşum gibi hissediyorum.”