Hatice Özlem Ergenç
@The_ozlem_effect
@haticeozlemergenc
Mizaç & Manevi Danışman
Ankara
Ankara
32 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Bu kitap, adından da anlaşılacağı üzere bir "hesaplaşma" rehberi. Ama öyle rakamlarla, borçlarla değil; kalbin ve ömrün bilançosuyla ilgili.
Eğer hayatın çok hızlı aktığını ve kontrolü kaybettiğini hissediyorsan, bu kitap senin için bir "durak" noktası olacaktır. Kapaktaki o kum saati aslında bize şunu fısıldıyor: Vakit, sahip olduğun en kıymetli sermaye; onu nasıl harcadığına dikkat et.
Kısacası; bu kitap bir bilgi yığını değil, bir hal aktarımı. Okuduktan sonra o günkü kahveni içerken pencereden dışarı bakışın bile biraz değişebilir.
Sert bir vaazdan ziyade, bir dostun kulağına fısıldadığı samimi bir nasihat gibi.
Reklam
Bazen mesele zamansızlık değil…
Zamanla kurduğumuz ilişkinin dağınıklığı.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Vakit, sadece geçen bir şey değil;
emanet edilen bir şey.
Gün içinde neye yetişemediğimi değil,
neyi gerçekten önemsediğimi sorgulamaya başladım.
Çünkü disiplin;
kendini sıkmak değil,
kendini tanıyıp doğru yere yönlendirmek.
Belki de hayatımızdaki birçok karmaşa,
zamanı yönetememekten değil,
öncelikleri netleştirememekten geliyor.
Şimdi kendime soruyorum:
Bugün zamanımı neye verdim,
ve o şey gerçekten değer miydi?
Bu kitap tam anlamıyla kalbe dokunan, insanın niyetini yeniden gözden geçirmesine sebep olan bir eser.
Ben okurken şunu fark ettim:
Hizmet sadece bir “iş yapmak” değil. Hizmet, bir hal meselesi.
Birine iyilik yaparken içimde ne var? Takdir beklentisi mi, yoksa Allah rızası mı? İşte kitap tam da bu sorunun etrafında dolaşıyor.
Özellikle şu duygu beni çok etkiledi:
Gerçek hizmet görünmeyeni yapabilmektir. Alkışsız, sahnesiz, sessiz… Ama samimi.
Kitap bana şunu hatırlattı:
•Hizmet, insanı yüceltir ama gösteriş onu aşağı çeker.
•Küçük görülen işler, büyük niyetlerle kıymetlenir.
•Bir tebessüm bile sadaka olabilir ama kalpten gelirse.
Tasavvufi bir derinliği var ama dili yormuyor. Akıyor.
Altını çize çize okuduğum çok yer oldu. Özellikle ihlas, edep ve tevazu vurgusu beni çok besledi.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde şöyle bir niyet oluştu:
“Daha az konuşayım, daha çok hizmet edeyim.”
Eğer kalbinizi yumuşatacak, niyetinizi tazeleyecek bir kitap arıyorsanız kesinlikle öneririm.
Bu kitap okunmuyor,
insanı durduruyor.
Sayfalar ilerledikçe hızım değil,
sessizliğim arttı.
Altını çizmek istemedim,
not almak gelmedi içimden.
Sadece kalmak istedim.
Çünkü bu kitap bilgi vermekten çok
yer açıyor.
İnsanın içinde kalabalık olan yerleri
usulca boşaltıyor.
Okurken fark ettim ki;
bazı metinler “anlaşılsın” diye değil,
yaşansın diye yazılıyor.
Bitirdiğimde “çok sevdim” demek yetmedi.
İçimde bir sükûnet bıraktı.
Ve o sükûnet hâlâ benimle.
Belki de bu yüzden
bu kitap okunmuyor.
İnsanı durduruyor.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde kalan şey bir “bilgi” değil,
bir terbiye hâli oldu.
İmam-ı Rabbânî’nin hikmetleri insana şunu tekrar tekrar hatırlatıyor:
Kul olmanın özü görünür olmakta değil, istikameti korumakta saklı.
Niyetin sessizce sınandığı,
nefsin ince ince açığa çıktığı satırlar bunlar…
Okurken insan başkasını değil, kendini tartıyor.
Anladım ki hakiki dönüşüm;
sözle değil hâlle,
aceleyle değil sabırla oluyor.
Bitirdim ama kapatmadım.
Çünkü bazı kitaplar okunup rafa kaldırılmaz;
insanın içine yerleşir, orada çalışmaya devam eder.
Reklam