Fatimanur
@Timart
7 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Şiir yazma perilerim sınav vakitlerinde geliyorEdebiyat
Zaman hızlı ve serin esintisinde
Yüzüme çarpan bir şeyler var Rayiha…
İçimde acının binlerce tanığı
Dönülmez yolun son nefesindeyim.
Geçtim bu sokak ve bu şehir görülmemiş anıların şahiti.
Binlerce ordu koşup savaş alanını değiştirir zihnimden.
Ağladığım harabe sokağın sonu değişir,
Ezberlediğim adımlar silinir.
Bu tanıkların rehberinden habersizken
Sen hangi gezegenden seslenirsin bana.
Kaçtığım son kuyu bağırır ve anılarım koşar feryat ve figanla.
Yaşım, yaşadıklarımdan geçkin.
Ah… Kalbim acıdan örülmüş bir hasır.
İçindeki çiçekleri sunarak geçer kasırgaların eteğinden
Buralar bizden bir yer ruh-u revanım.
Kaybolduğum kabuslarda kuytudur yerim.
Gel, buralar bizden habersiz ve kimsesiz
uykusuzluğumuzun sonundaki o yerden gidelim
İnsan Ruhunun Uçurumlarında Bir Yolculuk
Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikâye anlatmaz; sizi içine çeker, iliklerinize kadar hissettirir. Knut Hamsun’un Açlık kitabı tam olarak böyle bir roman. Aç kalmanın fiziksel bir durumdan çok,
Az önce bir cümle okudum:
“Eli kalem tutan kızların, gözlerinde daima hüzün vardır.”
Bu cümle zihnimin sarsıcı bir yerine dokandı. On üç yaşında elime kalemi alıp sayfalarca yazı yazmamın ne koşulların içinden ruhumu kurtarmak için olduğunu hatırlattı.
Arkadaşlarımın sokaklara koştuğu tatillerde sayfalarca resim çizip, bir şeyler yazmanın düşüncelerimi uyuşturmak gibi olduğunu algılamak maalesef ki yirmili yaşlarda mümkün oldu.
Bu yüzdendir ki kalemin beyaz satırlarda oluşturduğu her cümlem hüznümden uyuyamadığım bir gecenin sabahını getirirdi.
