“Bunu sana daha önce söylemiştim Sabran, biliyorum ama böyle yaşamak istemezsen seni suçlamam.”
“Seninle bir gün geçirmek uğruna elli yıl yalnız yaşarım ben.”
Ead beraber Inys’de bir yaşam kurabileceklerini düşünecek kadar saf olmamıştı hiç. Bir vikontes olarak bir kraliçeyle evlenebilecek konumdaydı ama kraliçenin eşi olamazdı. Daha fazla unvan ya da lütuf, mermer tahtın yanında bir yer istemiyordu.
“Kızlarımın büyük işler başarması bana yetiyordu.”
“Hâlâ öyle olabilir,” dedi Sabran ona yumuşak sesle.
“Artık annem yok Kalyba. Başka bir anneyi açık kollarla karşılarım.”