Her zaman vefalı bir kız çocuğu olduğuma inanıyorum. Seni her zaman sevdim, sana saygı duydum, yardım ettim. Sense anlaşmanın sana ait kısmını yerine getirmedin. Ne bir baba ne de bir dede olarak oynaman gereken rolü oynadın. Şüphesiz, bunun için seni asla affetmeyeceğim. Sadece bununla yaşamayı öğrenmek zorundayım.
Anneme üzgün olduğunu söylemişsin. Yaptıklarından utandığını. Senden çok biz utanıyoruz, baba. Biz çocukların için en zor olan şey, seni hiç tanıyamamış olmak.
Özrünün samimi olan herhangi bir kısmı olabilir mi? Bizi bile bile bin parçaya bölüp mahvettikten sonra, bize, çocuklarına karşı herhangi bir şefkat belirtisi gösterdiğine nasıl inanmamızı bekler?
Aslında tecavüzcüler her zaman filmlerde ya da dizilerde gördüğünüz o psikopatlara benzemezler. Genellikle, seve seve akşam yemeğine davet ettiğimiz o “aile reisi” maskesinin arkasına saklanır, evimize kadar gelirler ya da zaten yatak odamızda bizimle uyurlar.