Kitap tam da anlatıldığı üzere ana karakteri olduğu gibi okuyanı da arafta bırakıyor. Bir insan kendi hayatını nasıl olur da bu kadar görmezden gelebilir diye düşünüp öfkelenirken annesinin yasını atlatamamasına üzülürken buluyorsunuz . İyi olduğunu düşündüren şeyler yapıyor diye sevinirken sonra ki pişmanlığını görüyorsunuz ve hayatın dengesini kaçırdığımızda en güzel duyguların bile nasıl geri dönülemez bir noktaya geldiği gerçeğiyle yüzleşiyoruz. İnsanın kendine yaptı haksızlığın sonuçlarını tüm açıklığıyla bizlere gösteriyor.