Alber Camü "Vəba" əsərini Covid-19 dan sonra oxuyanda bu kitaba gecikdiyimi düşünmüşdüm. Bu əsəri də bəyəndim.
Lev Tolstoyun " Edam məhkumunun son günü" kitabını xatırlatdı mənə bir hissədə.
Bütün bəşəriyyətə zamanla yadlaşan insanlığın duyğularını özündə təcəssüm edirdi kitab. Ailədən başlayan yadlaşma, cəmiyyətdən, arzulardan və Yaradandan uzaqlaşma ilə pilləli hissizliyə sürükləyirdi insanı. Hissisizləşdikcə, uzaqlaşdıqca, YADlaşdıqca insanlığın qınağına çevrilən Merso öz təfəkkürü ilə yaşamın hansı dəyərə malik olduğunu dəfələrlə hayqırırdı oxucuya. Camü ailədən başlayan soyuq iqlimin, ailədə özünə yer tapmayan bir gəncin cəmiyyətin içində özünə yol tapmağa çalışan, daha doğrusu çalışmamaqla kifayətlənən və soyuq, uyuşmaz birinə çevrilən gənci təsvir edirdi.
Ən sonda insanı oyadan o an "Ölüm" hissinin yaxınlığı ilə əslində özünün də cavab tapa bilmədiyi sualları cavabladı.
Sonunu oxucuya buraxması isə fərqli baxışlara, düşüncələrə və çelişkilərə səbəb olur.
"Ağlı olan hər şəxs bu və ya digər dərəcədə bir vaxt sevdiyi adama ölüm arzulayıb"
Alber Kamü "Yad"