Confinium
@TryingToBeRationale
243 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
"Ben diriliş ve yaşamım," diyordu Tanrı, "her kim ki bana iman eder, ölmüş olsa bile yaşar; yaşayanlar ve bana iman edenler asla ölmezler."
Dickens'ın her bir bölümde yeni ve zekice bir ilmek atarak ördüğü kurgusuyla, döneme yetkin ve insancıl bakışıyla, enfes betimlemeleriyle, Fransız İhtilali'nin öncesindeki mavi kanlılarla fakir halkın yaşamlarındaki zıtlığı ve İhtilal'den sonraki halkın birikmiş kininin dışavurumuyla zalimce masum canlara kıyan çarpık adelet anlayışını anlatışı sayesinde mükemmel bir roman deneyimi oldu benim için.
Favori karakterim, ki muhtemelen okuyan herkesin favori karakteri de bu harika şahıstır, Sydney Carton oldu. Bana aşkın çöküşte, parçalanışta olan bir ruhu nasıl da birleştirip, yüceltip, devleştirebileceğini; ulvi bir fedakar kahramana dönüştüreceğini gösterdiği için...
Tek kelimeyle, muhteşem bir kitaptı. Herkese tavsiye ediyorum.
Reklam
Aklımın işleyişine vurduğum veya vurulan zincirlerin farkına vardım ve zihnim gürül gürül akabilecekken onu engelleyen, önünde birikmiş tortuları temizlemeye koyuldum.
Bir taraftan da zincirlerimi kesmeye başladım. Zincirleri kesecek testereyi nereden buldun, diye sormayın; kafamda taşıyormuşum onu bunca zamandır.
Kendi düşüncelerine ulaşmak isteyen herkesin istifade etmesi, daha önceden düşündükleri şeylerse onları pekiştirmek için okuması gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum. Biliyorum, mütemadiyen okumanın düşünmeye engel olduğunu ifade eden kitapla düşüncelerine yön vermek ve aynı şekilde başka düşüncelerin zihnimde dolaşmasına mümkün olduğunca az izin vermem gerektiğini söyleyen cümleleri aklımın işleyişine kılavuz kılmak ilk bakışta iki paradoksal durum gibi gözüküyor. Fakat paradoks olmamaları, bizzat cümlelerin kendilerinden ötürüdür. Bu, tıpkı bir kılavuzun neden başka kılavuzlara uymamam gerektiğini anlatması, bununla beraber bana doğru yönergelere ulaşmak için bir metot tavsiye etmesi, veya, doğru kılavuzları tespit etmeme yardım etmesine benzemekte.
konu zenginliğinden dolayı konusunu seçerken kararsız kaldığım kitap :)Felsefe
Öncelikle, kitaba başlarken, önceden Waldo Sen Neden Burada Değilsin'i okuduğum için beklentim bir hayli yüksekti ve korktuğumun olmadığını yani beklentimi karşıladığını rahatlıkla söyleyebilirim :)
İlk bahsetmek istediğim özelliği, akıcılığı. Akıcıydı, hatta biraz fazla öyleydi, yalındı, basitti. Ortaokul seviyesinde bir öykü, olaylar açısından.
Ve fakat bu olumsuz yorumlar yanıltmasın sizleri. Çünkü bunların hepsi -deyim olarak kullanıyorum, mazur görülsün- Yunusça bir yeteneğin tezahürü. Ne demek mi istiyorum? Stalin rejimini bir ortaokul seviyesindeki öyküyle taşlamayı başarmak kolay olmasa gerek. Okurken imgelerin çok yüzeyde olmasından dolayı tersini düşünebilirsiniz ama Napoleon'un oldukça güzel oturduğunu söyleyebilirim. Halk, yani hayvanlar da mükemmel şekilde rollerine bürünebilmişlerdi.
George Orwell komünizmi -Stalini- yerden yere vurmakla birlikte kapitalizme de az dokundurmuyor değil. 
Celal Üster'in ve hatta üzerinde durduğu 
Halide Edib Adıvar'ın da vurguladığı son sahne, sanırım en çarpıcı sahnelerden biriydi.
George Orwell komünizmi -Stalini- yerden yere vurmakla birlikte kapitalizme de az dokundurmuyor değil. Celal Üster'in ve hatta üzerinde durduğu Halide Edib Adıvar'ın da vurguladığı son sahne, sanırım en çarpıcı sahnelerden biriydi.
Bazen, bazen düşünce yolundayken sarmaşıklar sarar her bir yanımı. Bazen derin yarıklar yutacakmışçasına bakar bana. Haritam zaten kayıptır. Çılgınlar gibi bir harita aramaktayımdır. Yol, yordam. Duracak bir yerim olmalıdır veya. Ama nerede duracağımı, durmam gerektiğini bilemem. Doğru bildiklerim yanlışlanır kesin şekilde ertesi gününde bazen. İzler karışır, izlerini izlediklerim bozulur.
İşte, "eve" dönmeye çalışırken başıma neler gelir neler... Yolda düşerim. Fakat önemli olan kalkabilmektir her zaman. Çünkü ancak o şekilde seyahatim sürebilir. Yoksa, gelen geçene yol olmak, amiyane tabiriyle paspas olmaktır yazgım. Yolculuğum kendimedir. Ona kimliğimle kişiliğimin çatışmasıyla varabilirim ancak.
Ve bu kitap, yani 
Düşünce Düşlenir, bana yoldaş oldu. Üslubunun samimiliğinden mi bahsetsem, yoksa perspektifin genişliğinden mi, bilemiyorum. Düşünce yolcuğuna koyulmuş, koyulacak her Hz. İnsan'a tavsiye ediyorum.
Buraya, kendimizi bulmaya gelmedik de niçin geldik?
Düşünce Düşlenir, bana yoldaş oldu. Üslubunun samimiliğinden mi bahsetsem, yoksa perspektifin genişliğinden mi, bilemiyorum. Düşünce yolcuğuna koyulmuş, koyulacak her Hz. İnsan'a tavsiye ediyorum.
Buraya, kendimizi bulmaya gelmedik de niçin geldik?
Reklam