İnsan insana bir iletişim… iletişimin bu türü bugün bize çok uzak geliyor. Çünkü insanı insan olduğu için sevme cevherini büyürken bir yerlere kaldırdık ve nereye koyduğumuzu da unuttuk, kaybettik, şimdi bulamıyoruz. Bazılarımız kaybettiğinin bile farkında değil, bazılarımız hiç aramadı, bazılarımız hâlâ “Nereye koymuştum acaba?” diye arıyor. İyi ki de arıyorlar. Oysa ne kadar tanıdık bir duyguydu hepimiz için insanı insan olduğu için sevmek.
İnsanlar neden çocuğu katkı maddeleriyle mükemmelleştirip kendi damak zevklerine ve tüketimlerine uygun hâle getirme yarışı içerisindeler, anlamak mümkün değil.
Etrafımız acele ettirilmiş çocuklarla ve acele eden ebeveynlerle dolu… Ağzına ha bire lokmalar sokuşturuyor gibi çiğnemeden, hazmetmeden kurslarda, etkinliklerde koşturan çocuklar sürecin sonunda büyümüş ama gelişmemiş oluyor.