Daha sonra gidip cesede baktıklarında bunun küçük bir çocuk olduğunu gördüler. Birkaç koyunla keçiden oluşan yoksul sürüsünü otlatıyordu. Delik deşik olmuş çocuğu görür görmez C*mal, boşaltılan köyde kendisine minnetle bakan BİR ÇİFT KARA GÖZÜ hatırladı:( Kötürüm dede, kerpiç damında artık hiçbir zaman dönmeyecek olan torununu kim bilir ne kadar bekleyecekti...
Not: Şu ana kadar okuduğum kitaplar arasında tüylerimi ürperten ve yüreğime dokunan tek alıntıydı bu. En uygun tabirle "Beyninden vurulmuşa dönmek" diyebilirim :((
Şu an kitabı okumamış olanlar belki de pek bir şey hissedemeyecektir ama sonrasında sizi de çok derinden etkileyecegine eminim.