Zamanın en sorunsuz parçası "şimdi" olduğuna göre geçmiş ve geleceğin, her nerede iseler orada "şimdi" olarak durduğunu kabul etmek bir çözüm olabilirdi. Fakat "şimdi" bile gelecekten geçmişe çabucak uçtuğuna göre sabit ve değişmez değildi, o hâlde o bile yeterince sorunsuz sayılmazdı. Pekâlâ "geçip gitmek" dediğimiz şey, varlık dünyasında iz bırakarak varoluştan kesilmek demek değil miydi? Bu durumda gelecek de daha iz bırakmamış olan oluyordu. O hâlde "geçmiş" artık yok ise ve gelecek de "henüz" yok ise bu "şimdi"lerin birbiri ardı sıra akışı bizim zihnimizin bir tezahüründen ibaret sayılmaz mıydı? Bu durumda bu mütevali zamanı ölçmek için icat ettiğimiz birimleri, onu dilimleyip sıkıştırmaya yarayan tüm kelimeleri söküp atmayı başarırsak üstümüzdeki yok ediciliğini ortadan kaldırmış olur muyduk?
..."Hayatın yollarında hiç durmadan tarihimizin can sıkıcı cesetlerine takılıp sendeliyoruz. Ama geçmişiyle boğuşmaktan usanan insanlık eğer bir gün geleceğiyle karşılaşsa, onu tanıyabilecek mi? Kendini onda bulup, onun güçlü ve sıcak bedenine avuçlarını dayayabilecek mi?"
Söylesem anlar mısınız?
Akşamlar aynıydı. Ama demir gibi olmak ve pamuk gibi olmak farklıydı. O zaman ağırlıkları değil de gibileri tartarak gibi olmak için verilen ödünleri ve fedakarlıkları kefeye koyuyor ve tuhaf sonuçlar elde ediyordum. Acaba söylesem anlar mısınız?
