Peki diye kendi kendimizi sorguluyorduk, bu kitap, bu plak neye yaradı? Bu düşüncelerin değerini bilecek, şu müziğin tadını çıkartacak düzeydeki kişiler nasıl olmuştu da çevrelerinde olup biteni görememişlerdi ve buna karşı çıkamamışlardı?
Okumak, belleğimizin içinde küçük bir bahçe yaratmaktan başka bir şey değildir. Her güzel kitap bu bahçeye yeni bir nesne, bir çiçek tarhı, bir minik yol veya yorulduğumuzda dinlenebileceğimiz bir bank ekler.
benim de ruhumu onların o sığ, meraklı gözlerinin önünde sergilemeye hiç niyetim yok. Yüreğimi onların mikroskoplarının altına asla sermeyeceğim. Portrede benim özbenliğimden çok şey var, Harry, gereğinden çok!”