Merve
@Turkcecii
Ögretmen
Lisans
Konya
Konya
20 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·320 syf.··
Beğendi
·2020 42. kitabı
·35 saatte okudu
·Okunma: 06 Mayıs 2020 02:15
"Bu dünya ne sana ne de bana kalmaz ,Sultan Süleyman 'a kalmadi böyle hiçbir kitap yazmaz". Mabel Matiz'in bir şarkisinda geçer bu sözler. Kıtabi okuyup bitirdigimde yankilandi bu şarkinin sozleri kulağima. Iki farkli dünya ,iki farkli yaşam ,ayni senaryo,ayni kurulu düzen.İhtiraslar,hırslar,taht kavgalari,aşk,intikam ve para altinda ezilen, yok olan hayatlar...Mutlu olmayi herkes istiyordu. Göruntuleri binlerce ama bir turlu mutluluk vardi. Bir bastan binlerce başa ayrilmis bir pinarin neresinde hangi mutlulugu yudumlayacagini kimse bilemezdi.Lidya kralinin mutluluğu sarayi ,tahti,taci,parmaklarinin şiklatmasiyla emrine amade olan hizmetçileri ,kölesi,ülke üzerindeki itibariydi.Bır köleye göre mutluluk saray duvarlarina ilmek ilmek işlediği nakişi,o nakişa hapsettiği aşki ve gözyaşlariydi.Alevlerin arasinda tahti üzerinde can verirken Lidya kralinin hazineleri ona yardim edemedi. Kendini mutlu sanan insanlarin aslinda ne kadar aldandiklarini,dunyanin bir rahatlik ve mutluluk yurdu olmadigini olumden sonraki mutlulugu elde etmenin ise en buyuk erdem oldugunu o an anladi.Krallar da ölürdu.Önemli olan mutlu ölmekti.
Bazı kitaplar vardır ki bitmesin istersin bazı yollar vardır ki sonu olmasın istersin bazi insanlar vardır ki hep yaninda kalsin istersin ... Hayat bazen istediği gibi gitmez insanın ya da istediğini vermez insana sen olmadı diye üzulürsün belki nedenini niyesini sorgularsin ama ardıñdaki hikmeti goremezsin iste .Göremediklerinle yargilarsin olani biteni. "Âma" sadece gözü görmeyene verilmiş bir sıfat zannedersin.Açılan pencereleri,açik birakilan kapilari görmezden gelirsin bazen . Sadece gördüğun kadar sanırsın dünyayi ve sınır koyarsin kendine.Gözune bir perde cekilmistir .Benlik deryasına dalip bazen yolunu kaybedersin.Aslinda kaybolan yol degildir,kaybolan insanin kendisidir. Ne çok büyuklendi insan.Kıbrine ne çabuk yenildi.Melamet hırkasini giymesiyle çikarmasi bir oldu insanın.Tevazu şiarı olmaliydi insan.Tıpkı bir avuç toprak gibi.Hem ayaklar altında kalan,hem de cihana yayılan.Altın toprağa gömülse de altin değil miydi,?Zira yere düşen kıymetten düşmezdi...(Maş)
Herkesin bir tutkusu vardır şu hayatta .Vazgeçemez insan tutkusundan ve bir zaman gelir esiri olur o tutkunun .Hemingway için yazmak bir tutkuydu belki de .Tıpkı kitaptaki yaşlı denizci gibi.Alabildiğine mavi,berrak ,can alıcı güzellikte bir deniz .Huzurun diğer adı.Yaşlı adamın kendini bulduğu kutsal mekan .Yüreğini konuşturduğu ,dilini susturduğu kutsal tapınağı.Her şeye ve herkese susarak cevap verdiği yer.Yıldızları ve güneşi yaşatmaktı amacı.Bunun için de balıkları öldürmesi gerekiyordu ve kendinden vazgeçti yaşlı denizci ama mücadelesi hep devam etti.Aslında hepimiz biraz o yaşlı denizci değil miyiz?Hayat bizim denizimiz ve biz de limanını bulmaya çalışan yaşlı denizcileriz .Düşeriz çoğu zaman hatta boğulduğumuz zamanlar da olur .Hayat suyu çekilmedikçe dehlizlerine mücadelemiz sonsuzdur. Düştüğümüz yerden ayağa kalkıp yolumuza devam ederiz .Hemiñgway da öyle değil miydi zaten .Mücadelesi ölmeyen adam. Kim yazabilir ki bir iddia uğruna ALTI kelimelik öykü.SATILIK BEBEK AYAKKABILARI ,HİÇ GİYİLMEMİŞ...(Maş)
Bana bir önyargı verin dünyayi yerinden oynatayim ...
Sonun baştan belli olduğu bir yazgı,kader.Aslında insanların yanlış bildiği bir gerçeği yüzümüze vuran bir kitap.Herkes tek bir noktada birleşmişti.Yaptığı kötülüğün kefaretini ödemişti.Herkes ikinci bir şansı hak eder yazgısı hiç kimsenin aklına gelmedi. Olacakların farkındaydı herkes,olmasını istemeseler de içten içe dua ediyorlarlardi sanki olsun diye öĺsün diye .Kaderin görünmezliğine sığınmayı tercih ettiler.Sadece seyrettiler. Bu da bana şunu hatirlatti. Her iñsan kendi kaderinin yolcusudur .Gıdecegi rotayi kendisi belirler. Yolculukta tek başinadir ve başina gelecklerden de kendisi sorumludur . Rüyalar kimine göre biliñçaltı kimine göre gerçek olarak yorumlanır .Santiago Nasar i da uykusundan uyandiran , bir ormanda koca koca incir ağaçları üzerinden incecikten yağan yağmur damlasıydı. Tatli bir ruyadan uyandi ama uyandığinda kuş pislikleri içindeymis duygusuna kapildi. Olacaklarin habercisiydi bu rüya belki de .Yaldızĺi bir hayatin kucağında badem ağaçlarinin arasinda uçan uçağin icindeki tek başina kalmiş bir yolcuydu o ...(Maş)
Bız, hepimiz kişisel menkıbemizi gerceklestirmek icin gözlerimizi açıyoruz dünyaya . Ne zaman unutursak rüyalarimiz hatirlatiyor menkıbemizi . Hayallerimiz süslüyor rüyalarimizi. Hedefler belirliyoruz kendimize ve kimseyi dinlemeden yollara çikiyoruz. Bazen engeller de çıkiyor karşimiza .Bizi yolumuzdan dondurmek icin ayagimiza takilan prangalardan kurtulup devam ediyoruz yolumuza . Yolun sonunda bizi bir hazine bekliyor .Belki de kitaptaki çobanın rüyasindaki bir çocuk gibi bizim de elimizden biri tutup hazineye götürmek istiyor bizi ve biz de onun elinden tutup hazineye ulaşmak istiyoruz . Taşlı taraklı yollardan geçiyoruz .Neden bulmaya çalistiğimiz sebepsiz olaylar yaşiyoruz. Tesadüfen karşima çıkmıştir dediğimiz insanlarin tevafuk eseri hayatimiza girdiğini farketmiyoruz .Silsileler birbirini takip ediyor .En sonunda kişisel menkıbemizi gerçekleştirip hazineye ulaşiyoruz . O an anliyoruz ki aslında aradığimiz seyi çoktan bulmuşuz ve farkına varamamışiz. Kaybetmeyi ,yaralanmayi,yaralarimizi sarmayi,kardeşliği ,dostluğu,yardimlaşmayi, rüzgara selam vermeyi,gökyüzüne umutla bakmayi,yağmura fısıldamayi ,sevdayi ve aşki.Yolun sonunda sandığimiz hazine aslinda yollarda yaşadiklarimizmiş ve hazineyi bulmak için kilometrelerce yol yürumek gerekiyormuş. İnşallah bir gün yürüdüğümuz yollar bızi gercek hazineye ulaştirir da kişisel menkıbemizi gercekleştiriz.(Maş)
