“Hayat,hastalıklı bir insanın yorgun gözlerini yakan güçlü bir ışık gibiydi.Uyanık geçirdiği her an,etrafında ve üzerinde çiğ bir öfkeyle parlıyordu.Acıtıyordu.
Dayanılmaz bir acı veriyordu.”
“Fikir dağarcıkları bundan ibaretti.İşe gir!İşe git!
Dünyanın güçlülere ait olmasında şaşacak bir şey yoktu.
Köleler,kendi köleliklerine saplantıyla bağlıydı.İş,önünde secde edip tapındıkları altın putuydu onların.”
Özlem,bütün dünyanın grileşmesidir;
Herşeyin renksiz bir arkaplan haline gelerek,yalnızca o geçmiş rengin,bütün dünya içinde tek renk olarak görülmesi-
Bütün dünyaya ancak onun renk verebilmesi…
Özlem,dünyaya rengini veren griliktir.