Yaren
@Tuttyy
Kendi hayatımızın monotonluğundan kitapların içindeyiz.
Öğrenci
Üniversite
İstanbul
32 okur puanı
Haziran 2016 tarihinde katıldı
Kağıt, kalem ve karakterler..
2019 da egede okurken edebiyat dersinin ödevi diye almıştım kitabı. Birkaç sayfa okuduktan sonra ben bunu okuyamam diye bırakmıştım. Sonrasında defalarca taiındım ve benimle İstanbul'a kadar geldi bu kitap. En son dedim okumalıyım çünkü çok övüldü yazarın hayal gücü kurgusu. Çok zorlandım açılacası okurken, o eski kelimeler çok yordu beni. Ama inat ettim ki iyi de yapmışım. Eğer kitap günümüz diliyle günümüz olayları üstünden kurgulansa belki de en sevdiğim kitap bile diyebilirdim. Ama o uzaklaşmaya, yabancılaşmaya rağmen merak ettirdi ve okumama da değdi diye düşünüyorum. Olay akışı bende kopuk biraz çünkü çok fazla karakter var ve kelimelere çok takılan biri olduğumdan zorlandım. Bence elinize bir kağıt bir kalem alıp karakterleri ve belli başlı olaylarını yazmalısınız. Ben okumanızı tavsiye ederim, okuyacaklara keyifli okumalar dilerim...
Üstüne düşündükçe kitabı daha çok seviyorum bir değişik hisler içindeyim.
Bir devrimin hikayesi mi ?
Bu bir devrim hikayesi miydi yoksa umutların yıkılıp tekrar doğuşu ve bunun tekrarı mı ? Devrim be zaman devrimdir sonuca ulaştığında mı bir şeyleri etkilediğinde mi yoksa farklı bir düşünce dışarıya yansıtıldığında da bunu devrim olarak nitelendirebilir miyiz, onu devrim yapan kişilerin sayısı mıdır yoksa bir kişi bile olsa bir başkaldırış mı ? Anlatımından dolayı kitabı okumakok zor olsa da hiç istemediğim bir şekilde bitmesine rağmen sonundan çok etkilendim. Ama yine de..
Ataerkil bir feminist kitap..
Feminizm kitapları arasında yer almasına rağmen kadınların düşünceleri ataetkildi erkeklerin hayatımızdan çıkıyor olması bizi pat diye anaerkil yapıyormuş gibi bir sistem betimlemesi var vurada bence. Kadınların sadece doğurmak için varolduğu düzeni aslında ataerkil düşğncenin bir sonucu ve kitapta bu düşünce güzellenmiş hem de fazlasıyla. Hayatımızdan erkekler çıksa bile doğum makinesi işleviyle yaşamak, yaşam amacımızın doğurmak olduğu düşüncesi bence fazlasıyla korkunç ve distopik. Zamanın şartlarına göre değerlendirmek gerekir elbet o dönemde kadının görevi ev işleri ve kocasını memnun etmekken kadınların odunculuk gibi erkek işi olarak görülen şeyleri yapması feminist bi dünya yaratmaya o zaman da yeterli değildi ama bir adımdı elbet. Ben sadece şu devirde bu kitabın okunup feminizm yansıması ve savunucu bir kitap olarak görülmemesi gerektiğini düşünüyorum.
Okuması zordu amaa...
Ben Stefan Zweig'ın kitaplarını okurken çok zorlanıyorum cümleleri olması gerekenden çok daha uzunmuş gibi geliyor. Yarım sayfalık cümleler ve konutu dağıtan betimlemeler çok fazla hatta sonuna kadar okumama gerek var mıydı düşüncesiyle devam ettim ama sonu beni çok etkiledi biri gelip böyle böyle oldu diye benzer bi olay anlatsa o kadar içime işler miydi bilmiyorum. Hayat neşesi doluverdim birden. O kısmının anlatımından mı yoksa tüm kitaptaki o uzun sevmediğim cümlelerin etkisi miydi bilemiyorum ama içime işlemeyi başarmış bir kitap oldu. Beğendim tavsiye de ederim.
Vermesi gerekeni verememiş bir kitap..
Kitabı okurken merak ettim biraz doğruya doğru ama sonunu da az çok tahmin ettim 'sen gelecekte çok büyük adam olacaksın' dediklerinde tahmin ettim. Bence o kuşak çatışmasını tam olarak verebilmiş bir kitap değil günlük hayatımız bike daha çok gözler önüne seriyor bu gerçeği çoğunun aksine ben karakterleri sevemedim bağ kuramadım. Belki okunan zamanın yanlışlığıdır bilemiyorum ama bence klasik olacak kadar güçlü bir anlatımı ve konusu yoktu