Geç Vakit Hatırası
sen—
bir zamanın buğulu eşiğinde
ismi silinmiş bir akis gibi
yeniden düştün hatırıma
aradan mevsimler geçti
her biri başka bir renkte sustu
ben, içimde büyüyen akşamı
uzun gecelere emanet ettim
ve şimdi—
bu geç vakit
sükûtun en derin yerinde
senin sesinle ürperiyor
bilmem hangi uzak aynadan
kırık bir hayal gibi süzülen
o eski nağme
yine içime dokunur
sen güzel şiir okurdun
bunu unutmamışım
zaman, her şeyi almış da
o ince titreyişi bırakmış
geceler—
eskisinden daha tenha şimdi
ve ben