Ufuk Sarıoğlu
@UfukSarioglu2145
Bence Friedrich Nietzsche sanki burada insanın kulağına değil. Doğrudan iç dünyasına konuşuyor.
“Yaşam bana sırrını fısıldadı,” diyor. Fısıltı bu yüksek bir hakikat değil, öğüt değil. Sır mı?
o sırsa pek rahatlatıcı değil:
İnsan, kendini aşmak zorunda olan bir şeydir.
Zorunda…
İşte kelimenin ağırlığı burada başlıyor. Çünkü bu bir tercih değil. İnsan dediğin şey tamamlanmış bir varlık değil; daha çok, sürekli yarım kalan bir cümle, yol,hikâye gibi. Nokta koyamıyorsun. Koyduğunu sandığın an, hayat gelip o noktayı siliyor.
Kendini aşmak. Kulağa güçlü geliyor ama aslında biraz kırıcı bir tarafıda var. Çünkü her aşma, eski bir “sen”i geride bırakmak demek. Alışkanlıklarını, inançlarını, hatta bazen en sevdiğin taraflarını bile. İnsan bazen kendine sadık kalmak ister. Ama hayat sadakati değil, dönüşümü talep eder.
Belki de bu yüzden yoruluyoruz.
Çünkü sürekli bir iç göç hâlindeyiz.
Ama Nietzsche’nin işaret ettiği yer karanlık değil sadece. Aynı zamanda canlı. Çünkü insanı insan yapan şey, tam da bu huzursuzluk. Bu eksiklik hissi. Bu “henüz olmadım” duygusu.
Tamamlanmak değil mesele.
Zaten tamamlanan şey… biter.
İnsan ise bitmemek için aşar kendini.
Biraz isteyerek, biraz sürüklenerek.
Sence yoruma yaz....
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖