Annem ve babam yine kavga edecek bir şeyler bulmuşlar birbirlerine bağırıp duruyorlardı. Onları anlayamıyordum. En ufak bir şeyi nasıl büyütüp bir kavgaya dönüştürüyorlardı aklım almıyordu. Onlar kavga ederken ayıramıyor, susun diye bağıramıyordum da. Bana da bağırmalarından korkuyor ve şimdi yaptığım gibi odama çekiliyordum. Yapacak hiçbir şeyimin olmadığının farkında olmak beni üzüyor, ama odaya geçip güvende olmak beni rahatlatıyordu.
- insanı en çaresiz hissettiren bir andır bir kavganın arasında olmak. Ayırmak istersin ama yapamazsın o an izlemeye mahkumsundur, susturmak istersin belki ama dilin lal olmuştur öylece bekler geçmesini dilersin.