Umut Ayday
@UmutA1
Eğitimci
Yüksek Lisans
3 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İşte yollar, şehirler ve kalabalıklar...
Hepsi birer gölge gibi geçip gidiyor da,
Bir senin gözlerindeki o dingin mazi kalıyor geriye.
Biz, gökyüzünün altında unutulmuş çocuklardık,
Eteklerimize dökülen yıldızları hüzünle sayan.
Aslım, Bir muştu gibi düştün bu dağınık ömre.
Şimdi her bakışın, yeni bir alfabenin ilk harfi,
Ve her gülüşün, yedi güzel adamın sustuğu o derin mana.
Biz seninle, kelimelerin bittiği yerde başlayan o büyük şarkıyız.
Seni sevmek;
Göğe bakmayı hatırlamak gibi bir şey,
Eksik kalan yanımızı bir dizeyle tamamlamak misali.
Göklerden süzülen bir kuşun kanadında saklıdır adın,
Öyle bir kelime ki bu, her harfi ayrı bir ağrı.
Sana bakmak; bir ikindi vaktinin sükûnetine inanmak,
Ve bütün gürültüleri bir kenara bırakıp,
Eğilip kalbinin sesini dinlemek gibi bir şey.
İçimde tozlu raflar, eski kitaplar ve bir de sen...
Dünya telaşı dediğimiz o kaba gürültünün uzağında,
Zarif bir hüzünle dokunuyorum hayaline.
Sen, çocukların rüyalarındaki o masum beyazlık.
Ey benim içimdeki o derin gurbetin sılası,
Sen yürüdüğün vakit, yollar da seninle yürür.
Benim yorgunluğum, senin kıyına varınca derman bulur.
Dünya bir gürültü yığınıdır Aslım,
Biz, bu gürültünün ortasında susarak birbirimizi duyanlarız.
Ekmek kadar aziz, su kadar berrak,
Ve Zarifçe bir duruşla;
Seni, seni var edene emanet ederek seviyorum.
Bak, gök henüz yerinde, dünya dönmekte kararlı,
Fakat benim gönlümün sularında bir bulanıklık var.
Gözlerin diyorum; bir şairin sığınacağı tek mısra iken,
Neden şimdi o mısrada yabancı bir ünlem durur?
Eksilmesin üzerimden o sıcak bakışın,
Çünkü bilirsin; biz bu dünyada en çok birbirimize borçluyuz.