Umut
@UmutKurt
Sahip olduğunuz servet, bizden çaldıklarınızdır!
BOYUN EĞME
Proleter
Amed
Amed, 7 Temmuz
28 kütüphaneci puanı
340 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Bu kitabı okuduktan sonra bir süre sessiz kaldım. Çünkü “Taşların Anlattığı”, yalnızca bir hikâye anlatmıyor… Kalbini açıyor, senin de kalbine dokunuyor.
Bir aile düşünün; üçüncü çocukları ağır engelli doğuyor. Ne konuşabiliyor ne yürüyebiliyor… Ve o an, sadece bir çocuğun değil, bütün ailenin kaderi değişiyor. Kitapta beni en çok etkileyen şey, kardeşlerin bu duruma verdikleri farklı tepkiler oldu.
Abi, kardeşine sımsıkı bağlanıyor. Adeta onun gözü kulağı oluyor, onunla bir dünya kuruyor. Ama abla... Kardeşini yok sayıyor, belki de kaldıramadığı için. Ve çocuk öldüğünde, tepkisiz kalıyor. Bunu okurken yargılamadım, çünkü Clara Dupont-Monod kimseyi yargılamıyor. Sadece gösteriyor, hissettiriyor.
Sonra dördüncü çocuk doğuyor. Sağlam bir bebek. Bu sefer abla bağ kuruyor, ama abi içe kapanıyor. Bu kırılganlık, bu geçişler, bir evin içindeki görünmeyen çatlaklar... Taşların dilinden anlatılıyor. Evet, anlatıcı gerçekten taşlar. O bahçedeki taşlar her şeyi görüyor, her şeyi biliyor. Ve biz o taşların gözünden izliyoruz tüm bu sessiz çöküşü ve yeniden ayağa kalkışı.
Kitabın dili sade ama sarsıcı. Abartı yok, duygu sömürüsü hiç yok. Ama her cümlesi dolu, yerli yerinde.
Bence aile içinde kırılmalar yaşamış herkes, özellikle de “normal”in dışındaki bir çocukla temas etmiş aileler bu kitabı okumalı. Çünkü bu kitap, görmezden geldiklerimize sessizce dokunuyor.
Ve bazen en derin yaraları sadece taşlar anlatabiliyor.
Son kısım spoiler içerir.
Okuyacak kitabım olmadığı için bunu okudum. Klasik Canan Tan romanı gibi ama daha da basiti olmuş bu. Başlamasıyla bitmesi bir olabilecek ağırlıkta bir kitap.
-Spoiler-
-
-
Bu adam neden öldü? Bir iki cümle de olsa bununla ilgili bir şey olmalıydı.
-
-
-Spoiler-
En sonda söyleyeceğimi başlarken söylemek istiyorum; olmamış.
Başkanın diğer bir romanından ve iki öykü kitabından aldığım duyguyu burdan alamadım.
En büyük muhalefet partilerinden birinde eş genel başkanlık yapmış bir kişinin küfürlü argolu yazmasını ne şıklığı var, ne de gereği var. Yakışmıyor, sakil duruyor. Eş genel başkanın bu romanında bir yerden beklediğimiz sorunlara değinmesini bekledim ama çok yüzeysel geldi. Genel olarak yüzeysel geldi.
Leylan'da hissettiğim bir şey vardı; başkan, kadın karakterlerin dialoglarını yazmakta başarısız kalıyor. Bu duyguyu Efsun'u okurken de hissettim.
Romanın bir yerlerinde, bir zamanlar okuyacak kitap bulamadığından okuduğum Canan Tan kitaplarını okuduğumu hissettim. O kadar yüzeysel geldi.
Galiba bu duygular sadece bende hasıl olmadı. Yalnız değilim ki medyada ve bizim cenahımızda da diğer kitapların gördüğü ilgiyi görmedi. Onlar kadar konuşulmadı.
Gönlümde başkanın yeri ayrıdır, ama attığı bu adım "bence" olmamış.
Erlend Loe'nin okuduğum 3. kitabı. Serüvene 
Doppler ile başladım. Devam kitabı olarak 
Bildiğimiz Dünyanın Sonu adlı kitabın olduğunu düşünüp o şekilde okudum. Meğer arada da bu kitap 
Volvo Kamyonlar varmış. 3'lü seriyi 1-3-2 diye okumak benim dikkatsizliğimden değil, YKY'nın basım sırasından kaynaklanıyor. E tabi YKY daha çok yeni, tecrübesiz(!) bir yayınevi olduğundan dolayı böyle hataları hoş karşılıyoruz.
Ama şöyle bir şey var. Doppler'dan sonra Bildiğimiz Dünyanın Sonu'nu okudum ve hiçbir şekilde birbirinden kopuk bir hikaye yoktu. Aksine hikaye çok iyi bir şekilde aktı. Nice sonra 2 kitap Volvo Kamyonlar'ı okudum ama ilk başlarda seri ile alakası yok sandım, o kadar farklı bir anlatım vardı. 3'lü seri 1 ve 3 olsa daha iyi olurmuş.
Jaguar çok kaliteli kitaplar yayınlıyor. Okuduğum 6. kitap oldu ve henüz kötü dediğim bir kitap olmadı.
Yunan edebiyatından okuduğum ilk yapıt oldu Hadula. Bu da benim eksikliğim. Kitap hakkında spoiler vermek istemiyorum. Bütün kitapların önsözünü kitap bittikten sonra okurum. Bunu da öyle yaptım, iyi ki de yaptım. Kitabı okurken önsözü geçip direkt okumaya başlayın. Çünkü önsözünde açıklayıcı şeyler vardı..Kitap isminin de Hadula olarak seçilmesi çok yerinde olmuş. Özgün isminden çevrilmiş olsaydı bütün büyü kaçardı. Kkumak keyifliydi benim için. Tavsiye ediyorum.
