Umut
@UmutKurt
Sahip olduğunuz servet, bizden çaldıklarınızdır!
BOYUN EĞME
Proleter
Amed
Amed, 7 Temmuz
28 kütüphaneci puanı
340 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·144 syf.·
22 günde okudu
·2025 18. kitabı
Önce acıyı yaşa oğlum, acının seni perişan etmesinden korkma. Asıl kanıksarsan, normalleştirmeye çalışırsan savrulur, perişan olursun. Artık yeni ve kocaman bir yaran var senin; ömrünün sonuna kadar taşıyacaksın bu yarayı; acısı hafifler zamanla, gel gör ki bazen ilk günkü kadar yakar seni, yıllar sonra bile. Bırak acıtsın oğlum, acıdır insanı insan yapan.
Bu kitabı okuduktan sonra bir süre sessiz kaldım. Çünkü “Taşların Anlattığı”, yalnızca bir hikâye anlatmıyor… Kalbini açıyor, senin de kalbine dokunuyor.
Bir aile düşünün; üçüncü çocukları ağır engelli doğuyor. Ne konuşabiliyor ne yürüyebiliyor… Ve o an, sadece bir çocuğun değil, bütün ailenin kaderi değişiyor. Kitapta beni en çok etkileyen şey, kardeşlerin bu duruma verdikleri farklı tepkiler oldu.
Abi, kardeşine sımsıkı bağlanıyor. Adeta onun gözü kulağı oluyor, onunla bir dünya kuruyor. Ama abla... Kardeşini yok sayıyor, belki de kaldıramadığı için. Ve çocuk öldüğünde, tepkisiz kalıyor. Bunu okurken yargılamadım, çünkü Clara Dupont-Monod kimseyi yargılamıyor. Sadece gösteriyor, hissettiriyor.
Sonra dördüncü çocuk doğuyor. Sağlam bir bebek. Bu sefer abla bağ kuruyor, ama abi içe kapanıyor. Bu kırılganlık, bu geçişler, bir evin içindeki görünmeyen çatlaklar... Taşların dilinden anlatılıyor. Evet, anlatıcı gerçekten taşlar. O bahçedeki taşlar her şeyi görüyor, her şeyi biliyor. Ve biz o taşların gözünden izliyoruz tüm bu sessiz çöküşü ve yeniden ayağa kalkışı.
Kitabın dili sade ama sarsıcı. Abartı yok, duygu sömürüsü hiç yok. Ama her cümlesi dolu, yerli yerinde.
Bence aile içinde kırılmalar yaşamış herkes, özellikle de “normal”in dışındaki bir çocukla temas etmiş aileler bu kitabı okumalı. Çünkü bu kitap, görmezden geldiklerimize sessizce dokunuyor.
Ve bazen en derin yaraları sadece taşlar anlatabiliyor.
