Hüzünden zevk almak, öznelleştiremediğimiz,
geçmişte kalmış, kolektif acılar için geçerli sanırım. Yani, en nihayetinde seyirci olarak, hiçbir şey yapmamaya tercih ettiğimiz, canımızın sıkıldığı zamanları doldurduğumuz. Savaş anılarını anlatan bir gaziyi dinlemeyi sıradan kişisel problemlerini anlatan birini dinlemeye tercih edebileceğimiz gibi.