MonoNoAware___
@Umutvar
15 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"Bizim “ben” lerimiz koruyucu bir kapsül içerisinde ve birisinin içine girmesine izin vermek çok fazla güven gerektiriyor. Çünkü diğer kişi ayrılırsa, o zaman yanında bir parçamızı da götürüyor. Ve ölüyorsun. En azından bir parçan. Tehlikeli bir şey.
+ Oldukça tehlikeli, evet.
– Fakat aynı zamanda çok güzel de. Sen diğerinıe yakınlaştığında artık yalnız olmuyorsun. Yani, biz yalnız doğduk yalnız ölürüz, ama sonra şu anlar var partnerinle birlikte olduğun anlar. Biliyorsun hani onun yanındayken hissettiklerin. Ve sanki evren senin etrafında dönüyormuş gibi hissediyorsun. Ve sen başka hiçbir yerde olmak istemiyorsun. Kesinlikle doğru yerdeymişsin gibi hissediyorsun. O, evde olma hissi. Eve vardığın hissi. Aşık olduğumu anladığım zamandır. Gerçekten aşık. Hiç bunu yaşadın mi?"
Nostaljiye aşırı düşkünlük, içinde bulunulan zamanı bir kesit olmaktan çıkarıp gözlem noktasına dönüştürerek asıl kutsanan nokta haline getiriyor sanki.
Bedenin elleri bir yere tutunamadığında buna acizlik denir. Ruhun elleri bir yere tutunamadığında buna yalnızlık denir. Aklın elleri bir yere tutunamadığında buna delilik denir.
Anlamaya çalıştığını dahi unutarak, daha önce anladığını zannederek sana bir basamak kolaylığı sağlayacağının hesabını yaptığın ahvali çabanın dışında tuttuğunda
empati yapabildiğini iddia etmek gerekir.