Ayışığı
@UnknownUser91
30 okur puanı
Aralık 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ayin sürerken 1955'ten 303'ü çıkarttım. Aya Efimia'nın tam bin altı yüz elli iki yıldır inanan, direnen, vazgeçmeyen insanlara umut dağıttığını düşünüp mutlu oldum. Böylelikle, aslında akıp giden zamana karşı da direnmiş olmuyor muyduk? Kuşkusuz öyleydi.
"Mesela ben çok gülerdim, çok konuşur, saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim. Ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç farkettim işte. Bazı konuları aşamadım, bazı şarkıları susturamadım, bazı cümleleri unutamadım ve kalbimi yaşanmışlıklardan arındıramadım. Birileri uzun uzun bir şeyler anlatıp durdu ama cevap veremedim hiçbirine.."
İnsan ölümün eşiğinde bile olsa unutulmadığı için seviniyor. Unutulmak çünkü ölümün provası, hatta bin beteri. Düşün. Bir bedenin var yeryüzünde ruhunun eşlik ettiği, yaşıyorsun ama hatırlayanın yok. Oysa ölmüşsen yoksun, umurunda mı artık kim anıyor adını, kim anmıyor.
Bütün yapraklarım açarsa
Kork
Çünkü yalnızlığım ben
Çünkü yoksulluğum ben
Tepeden tırnağa...