Kendi yolumuzu aramıyoruz, herkesin gittiği yollara kapılıp gidiyoruz. Kendi sözümüzü aramıyoruz, herkesin konuştuğu dilden konuşuyoruz. Kendi anlamımızı bulmaya çalışmıyoruz. Yaşarken üstümüze atılan ölü toprağını silkinip üstümüzden atamıyoruz
İbn Arabî, sevgiyi “sevilenin yokluğu” ile açıklıyor. Sevilen insana kavuşulsa bile onun yokluğu devam edermiş. Kavuşma tek bir ândan ibaret değil, süregiden çok uzun bir vakitmiş. Vuslat, sevilenin yanıbaşında, onun varlığı içindeyken aslında yokluğuyla dolmakmış
Bazen kalben yakınlık hissettiğimiz ama bu yakınlığın temel nedenini bir türlü bilemediğimiz, neden sevdiğimize anlam veremediğimiz yine de sevmeye devam ettiğimiz şeyler olur. İşte bu şeylerde, unuttuğumuz başka bir sevginin hatırası vardır. Hafıza hatırlamasa da kalp vefalıdır.
Sevdiğimiz bir şey, başka bir şeyde tecelli/zuhur ettiğinde o şeyi de bu sebeple severiz. Sevilene dair işitilen bir söz, onu andıran bir çehre, onu akla getiren bir nesne sırf ona duyulan sevgiden dolayı sevimli gelir. “Şuhûd” demekmiş bu, sevilenin başka suretlerde görünmesi.
