Hamnet
İlk sayfalardan belli bir kısma kadar betimlemelerin ve geçmeyen zamanın esiri gibi olduğumun farkına vardım fakat bu betimlemelerin arasında kendimi de iyi hissettim. Bazen o anki çaresizliğin boyutunu geçirdi ruhuma fakat asıl sıçramanın kitabın gelişme bölümünde yaşandığını söylebilirim. Bu kısımda çaresizlik, kaybetme korkusu, yanılma ve asıl durumu kaçırmaları biraz üzücüydü fakat kesinlikle gelişmenin en üzücü karamsar ve yürek burkan ayrıca derinden etkileyen satırlarının kesinlike mezarlıkta geçen kısımlar olduğunu düşünüyorum. Anne ve babanın etkilenmesini beklerdik hepimiz ama anneyi fazlaca görürken babası... Dürüst olmak gerekirse babası çok bencil bir insan, kendi acısı vardı evet onunda oğlu ölmüştü evet ama paylaşamadı içini aktaramadı, onu da öyle kabul ettik ki sonunda gönlümüzü aldı. Bu kitabın meselesi "Olmak yada olmamak işte bütün mesele bu." olmuştu. Anlayana ve okuyana.
Kitap genel olarak güzeldi beğenmiştim ama bir çok kişinin karamsar uzun ve sıkıcı bulacağını da düşünüyorum aslında tamamen kitaba bakış açınız her şeyi etkiliyor nötr bir yaklaşım kitabı güzelleştiriyor.
Buraya kadar okuyup yorumumu dikkate alan birileri var ise teşekkür ederim. Okuduklarınızdan keyif almanız dileğiyle...