Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun?
kirk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun. İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. Yaranı evde bırakıp çıkıyorsun sokağa. yüzün de tebessüm. etrafın çok kalabalık sen yalnızsın omuzundaki yükten yüreğindeki kırgınlıktan
hasretinden özleminden habersiz herkes yabancı hiçbir şeye öfke duymuyorsun. sadece kırgınsın neden bilmiyorsun. ama insan insanı hep eksik bırakıyor ve sadece sevdiklerimiz parçalıyor yüreklerimizi sevdiğini söylerken geride de çok şey eksik kalıyo işte...