Bundan 19 sene önce gelmiştim,Hataya. Demografisi, doğası,tarihi ve sıcak insanlarıyla beni büyüleyen bir şehirdi. 6 Şubat felaketin den sonra da geldim ve en son geçen sene Mayıs ayında. Aradan geçen 15 ayın ardından yapılaşma da ilerlemeler olmuş,şehir yenileşme çalışmalarıyla ayağa kalkmaya çalışıyor. Fakat insanlar, yaşanılan o büyük trajedinin ardından ruhunda ki yaralar, kayıplarının izleri hala aynı. Bu topraklarda doğan, sokaklarında koşan,suyunu içip,ekmeğini yiyip sonrasında doğup büyüdüğü toprakları terk etmek zorunda kalmış insanlar. Bir arkadaşım ile beraber gezdik, Antakya,yı,Harbiyeyi ve Defneyi. Her adım da büyük bir hüzün ve acı yansıyordu yüzüne. Hatıraların canlanamadığı bir yer olmuştu Antakya onlar için. 3 günlük bir gezinin ardından bize kalan hüzün ve elem den başka bir şey yoktu. Samandağ,dan çıkarken bir yazi gördüm duvarda ve yutkunarak okudum; " Bin yıldır tüten bahhurlar, tütmeye devam edecek. Geri döneceğiz Hatay 😢"...