İnsan yaşamında bir kez olsun vahşi tabiatın içine karışmalı, ne kadar sıkıcı olursa olsun sağlıklı bir tek başınalığı deneyimlemeli.Tamamıyla kendine bel bağlamak zorunda olduğunu keşfedip sonrasında kendi içindeki gerçeği, içinde gizlenmiş gücü öğrenmeli.
Kedinin kara tüylerini okşarken bu temasın hayali olduğunu, aralarında adeta bir cam bulunduğunu düşündü, zira insan zamanda art arda akan olaylarda, büyülü hayvan ise anda, anın sonsuzluğunda yaşıyordu.
Bir kişinin yaptığı herkese mal edilir. İşte bu yüzdendir ki cennet bahçesinde yaşanan itaatsizlik insan türünün tamamını zan altında bırakmıştır. İşte bu yüzdendir ki tek bir Yahudi’nin çarmıha gerilişi kendini kurtarmaya yetmemiştir. Belki de Schopenhauer haklıdır: Ben başkalarıyım, her insan bütün insanlardır.