Bilmediklerimiz,bilemeyeceğimiz kadar çok…Tanrı’nın hala tanrıtanımaz bir anarşist olduğunu düşünüyorum.Ve insanın da çamurdan üretilmiş bir maymun olduğunu.İkisi bir araya gelince mutlu bir son beklemek zor.
Onun gördüğü dünya,vahşi ve zalimdi;herhangi bir sıcaklık barındırmayan;sevmelere,okşamalara,şefkate ve ruhların ışıltılı yumuşaklığına yer veremeyen bir dünyaydı.
Ben şehirleri,sokakları,kahveleri dolduran seri malı insanlardan değilim.Keşke onlardan olsaydım.Onlar sıhhatli,tabii,mükemmel mahluklar.Benim en lazım tarafım sakat.Ben Allahın yalnız acı çeksin,yalnız kıvransın diye yarattığı bir aletim galiba.Kainatı dolduran her şey,her hadise,her hareket benim için bir işkence vesilesi.Bir türlü rahatımı ve rolümü bulamıyorum.Ben içindeki hayvanı ürkütmüş,incitmiş bir hastayım
Hayatımda hiçbir zaman başkalarınınki gibi gittikçe renklenen,parlak bir güne çevrilen bir sabah olmadı;bir sabah ki yakıcı öğlesi geçtikten sonra yavaş yavaş solsun ve kendiliğinden akşama karışsın.Hayır,benim hayatım sönmüş başladı.Tuhaf,fakat böyle.Kendimi bilir bilmez sönmeye başladığımı hissettim.