Virginia
@Virginia
89 okur puanı
Ağustos 2015 tarihinde katıldı
Reklam
Kaygı her geçen yıl katlanarak artıyor. Zaman ilaç olamadan başka vahim durumlar ortaya çıkıyor. Öfke, çaresizlik, korku ve üzüntüyle daha ne kadar başa çıkabiliriz. Doğaya sığınabilecek yüzümüz kalmadı... Kurtarılan yaralı hayvanların bakışları çok şey anlatıyor...
“Yaşamı korumak bir içgüdü olmalıydı.”
Haksız yere dayak yemiş bir çocuk gibi kıvrılıp içimi çeke çeke uyudum.
Demek değişmiyor, sadece eksiliyorsun, unutuşla. Eksilmek de değişmektir belki ama.
Bir an geliyor her şey bükülmeye başlıyor, biçim değiştiriyor, karışıyor...
Zafer benim değildi.
Yüzüm gözkapaklarımın ardında kayboldu.
Reklam