Vîyan
@Viyanmete
Ve eğer tekrar bana gelirsen her şey eskisi gibi olmaz mı?
Reklam
Çünkü insanın hayatının sabit, ebedî temelinin sevgi değil yalnızlık olduğunu öğrendim. Sevginin kendisi hayatımızın temeli değildir. O, tıpkı nadir bir çiçek gibidir: Bazen bize yaşam veren, tüm yalnızlığımızın karanlık duvarlarını yıkan ve bizi hayattaki dostluk bağlarına, tüm dünyada hissedilen bir birlikteliğe, kardeşliğe tekrar bağlayan bir çiçektir. Ama bazen sevgi bizi ölüm getiren çiçektir; onun yüzünden acıya ve karanlığa gömülürüz. Ve bu durum; ruhun bozulmasına, zihnin delirmesine neden olabilir. Sevgi çiçeğinin bize nasıl, ne zaman, neden görüneceğini ölüm anında veya yaşarken açıp açmayacağını, zafer veya yenilgiyle gün yüzüne çıkıp çıkamayacağını hiç kimse söyleyemez. Ama biliyorum ki, nihayetinde bizi -evsizleri, gidecek bir yeri olmayanları, hayat dolu gezginleri, yalnız insanları- ebediyen bekleyen, karanlık simaya sahip bir yoldaşımız var: Yalnızlık.
Güzellik gelip geçicidir, ona dokunduğumuz anda kaybolur, nehirde sürüklenen biri gibi sabit kalamaz veya bir yere tutunamaz.
Gerçek şu ki: Yalnız insan, aynı zamanda her daim hayatı son derece seven trajik bir insandır.
Yalnız kalan karanlık zamanların bir nehir misali aktığını bilir. Yalnızlığın o büyük, karanlık duvarı etrafını sarıyor. Duvarlar daralıp onu boğuyor ve kaçma şansı yok. Ve hafızasındaki kanserli anılar, yüzlerce unutulmuş yüzleri ve on binlerce kaybolan günleri hatırlatıyor, tüm hayatı bir rüya kadar garip ve amaçsız görünene kadar onu boğuyor. Zaman bir nehir gibi akıp gidiyor ve sanki bir kara büyünün tutsak ettiği bir yaratık gibi küçük hücresinde bekliyor. Ve o, çok uzaklarda, büyük dünyanın korkunç kargaşasını duyacak; unutulduğu, zamanın akıp gittiğini ve tüm hayatının boşa geçtiğini hissedecek. Sonra, yalnızlığın hücresinde otururken, tüm gücünün sönüp gittiğini anlayacak.
Reklam