Ayşegül Nadir
@Volkannadir
5 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Bıçak gibi kesildiEdebiyat
Sağ olan da, var olan da bilsin ki, sabır ümitle beslenir. Hem vallahi, hem billahi, Asır için ümit, oğlu doğuncaya kadar var olmadı.
Tam on yıl boyunca babasından nefret ederek yaşamak zorunda kaldı. Onunla aynı evde bulunduğu her andan, onunla aynı sofrayı paylaştığı her andan, hatta onunla aynı havayı soluduğu her andan nefret etti. Bu nefret onu olgunlaştırdı.
Kaskatı biri oldu.
Bu katılık, babasının ölümünü seyrettiği an, geçti.
Bıçak gibi kesildi.
Cellatbaşı olmak istediğinde daha yirmi altı yaşındaydı. Öyle kolay değildi, makam sahibi olmayan bir babanın oğlunun cellatbaşı olması. Önce bunun diyetini ödetirlerdi insana. Eğer cellatbaşı olmak istiyorsa, er meydanında, babasının Onur Savaşı’nı yönetmesi gerekiyordu.
Hiç tereddüt etmeden kabul etti.
YusufEdebiyat
Gecenin karanlığı, iki adamın tam ortasında dalgalandı.
“Bir şeye ihtiyacın var mı, Yusuf?” Asır, söyleyecek bir şey bulamıyordu. Bu gece yaşadığı bunca duygusal sarsıntıyla uyumaya gitmek çok akıllıca gelmiyordu. Belki biraz şarap içebilirdi.
“Var elbette. Bunu bir tek sen yapabilirsin. Bana bir tek sen yardımcı olabilirsin.” Yusuf’un yüzüne bir nur inmiş gibiydi. Aklına yeni geliyormuş gibi, sanki gerçek çözümü yeni buluyormuş gibi mutlu oldu.
Asır, yardımcı olabileceğini öğrenince ve adamın yüzünde mutlu bir şeyler görünce, sevindi. “Ne istersen yaparım.”
“Vaatlerine dikkat et ağa, isteyeceğim şeyi bilmeden karar verme.”
“Eğer yapabileceğim bir şeyse yaparım, bahtı kara Yusuf.”
“Bunu ancak sen yapabilirsin.”
“De hele, ne yapmalıyım? Neye ihtiyacın var?”
Yusuf, aklının çukurlarından birine dalıp, kendisinden bile gizlediği bir şeyi çıkartmak için çabalıyormuş gibi bekledi. Aradığını bulunca da cesareti için derin bir soluk aldı.
“De hele, neye ihtiyacın var.”
“Ölmeye ihtiyacım var.”
Hamurumuzdaki ÖykülerEdebiyat
Osmanlı ile ilgili çok fazla bilgimiz yok. Var ama sadece padişahlar hakkında ve sarayın içindeki entrikalar hakkında bilgimiz var. Elin adamı kendi tarihinin en ince ayrıntısına kadar her detayı öyküleştiriyor ama biz sadece padişahlar ve karıları hakkında şeyler okuyoruz.
Cellatlar Kahvesi tam da yukarıdaki serzenişime cevaben yazılmış gibi. Kitabı okurken şunu farkettim ki, bizim hamurumuzdan çıkan öyküler bizi büyülüyor. ben eli kanlı bir celladın hayatını bu kadar merak edeceğim,i zannetmezdim. bıravo. herkese tavsiye ederim.
