At vuruldu; içim paramparça rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
"Sen ölmedin Rüveyda; at vuruldu, ben öldüm.."
Değerini bilen
bir ruh, ilgiyi kovalamaz.
sessizce yaşar, iz bırakır
ve yoluna devam eder.
Belki de mutluluk da budur:
Herkesin elinde bir nesne olmak yerine,
Kendi gökyüzünde özgürce uçabilmek.