Hakikaten ama hakikaten, biz neden hep ecnebi memleketlere muhtacız? Neden, Fransız'dan aldığımız tayyareye, Türkçe isim koymaktan öteye geçemiyoruz? Halbuki bizim memleketimizde de her nevi mevâdı iptidaiye mevcut. İnsanımız, zekamız, her şeyimiz var. Heyhât, yine de enseyi karartamıyorum. Yok, hayır, biliyorum; gün gelecek, kendi tayyaremizi kendimiz yapacağız.
Şimdi fark ediyorum da... Yıllar sonra mutlulukla ilişkilendirdiğim çoğu gün, aslında yaşadığım sırada farkında bile olmadığım, fazlasıyla sıradan anlardan oluşuyormuş.