Kurt Vonnegut’un Gece Ana adlı kitabında yazdığı gibi, “Neymişiz gibi rol yapıyorsak oyuz, bu nedenle yaptığımız rollere dikkat etmeliyiz.” Ya da kimilerinin dediği gibi, “Gerçekten öyle olana kadar, öyleymiş gibi yap.”
Axı insanlarda özünü göstərən “yaradıcılıq fantaziyası”, doğrudan da, yeni heçnə yarada bilmir, yalnız bir-birinə yad olan nəsnələri bir-biri ilə calamaqla yaradıcılıq deyilən işi görmüş olur.
Bizim düşüncə və qavramımızda çox dərin izlər buraxmış belə yaşam olaylarını, tutalım, ilk uşaqlıq çağımızda yaşadığımız anları niyə unutduğumuza cavab axtaranda bütün bunların adi unutqanlıqlar olmayıb, keçmişlə bağlı xoşagəlməz xatirələrdən və ağrı-acılı duyğulardan qorunmaq istəyi ilə bağlı olduğu bəlli olur, ancaq bu olayların baş verməsi təkcə elə bu niyyətlərin varlığı ilə sonacan yozula da bilmir.