silbinns
@Wequans
。bu şakayı yaptığında gülmedim
｡・°〜❀ 花に雨を、君に歌を
Şu anda okuduğu kitap
hiçbir şeyim yoktu oysa gece yatarken. sabah uyandığımda bir sızı… önce sırtımda, sonra göğsümde. ruhum üşümüş olmalı yine.
Reklam
çocukluğumdan beri imkanlı-imkansız aşklara, evlerin ışıklarına, bana anlatılanlara, anlatılmayanlara, saklananlara, saklanamayanlara kalbim sonsuza kadar açık oldu hep. hikayeler, hayatlar yağsın istedim.
korktum ama yine de yaşadım. korka korka sevdim, inandım. kırıldım, kırdım, “bir daha asla” dedim ama yine de sevdim.
bazen böyle, bir an, “ korkma, ben varım,” diyenlerin bir kısmına bütün kalbimle inandım. Küçük küçük ışıklar yandı kalp bahçemde. ama sonra herkesin kendi hikayesinin başında olduğunu, herkesin çok korktuğunu, “ korkma, ben varım,” cümlesinin “ korkuyorum, elimi bırakma,” anlamına geldiğini fark ettim. Küçük kalp ışıklarını sessizce kapattım.
boşa çıkmıştım, yetememiştim, geç kalmıştım, seçimlerim ve adımlarım hatalıydı; kaçırılmış fırsatlar, pişmanlıklar, kıskançlıklar, yanlışlıklar, yanlışlar, yanlış anlamalar, yanlış anlatmalarla dolmuştu hayatım…
Reklam