Neyim var, bilmiyorum, diyor Marianne. Niçin normal insanlar gibi olamıyorum, bilmiyorum.
Sesinde tuhaf bir soğukluk ve mesafe var, sanki bir yere gitmiş ya da kaçmış da, arkasında bıraktığı ses kaydını çalıyorlarmış gibi.
Öldük, ölümden birşeyler umarak
Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
Nasıl hatırlamazsın o türküyü
Gök parçası , dal demeti, kuş tüyü,
Alıştığımız birşeydi yaşamak.
Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok;
Yok bizi arayan soran kimsemiz.
Öylesine karanlık ki gecemiz
Ha olmuş ha olmamış penceremiz
Akarsuda aksimizden eser yok.
-Cahit Sıtlı Tarancı